Bokskampioen Johan Visscher in de ring:
“Ik ga vechten tot mijn laatste adem”

Johan Visscher (31) praat zoals hij bokst. Snel. Goed kijkend waar het heen gaat. Dat oplettende. Even zwijgen, dan terugkomen met woorden als directe stoten. Over zijn tegenstander Gökhan Gedik: “Hij is sterk, hij denkt dat hij met kracht kan winnen”. Even stilte, dan bam, wat Johan zeker weet: “Dat gaat hem niet lukken”. Er zit spanning achter die woorden. Noem het concentratie. Want elke dag komt die wedstrijd dichterbij.

Zaterdagavond heeft hij de zevende partij in het grote boksgala van de Haagse Directe. “Voor eigen publiek, dan kun je toch niet verliezen?” Dus hij is gespannen. “Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed”. Maar op de goede manier. Niet beklemd. Alert. Dat zal de komende dagen sterker worden. Hij zal niet de fout maken om een tegenstander te onderschatten. Daarvoor heeft hij genoeg ervaring, als bokser en als mens. Sinds mei bezit hij de kampioenstitel van Nederland in zijn gewichtsklasse. Dat hij dus wat kan, wil hij zaterdag laten zien. Die Gedik heeft hij zelf uitgekozen.
“Hij vormt een uitdaging. Op de kampioenschappen in mei verloor hij van Tom Cohen, van wie ik in de finale won. Fysiek is Gedik sterk. Hij komt uit het kickboksen, dacht ik”. Er is recent een ontmoeting geweest in Apeldoorn, bij ABCC, de boksschool van Gedik. Johan lacht wat bij de herinnering. “Sparren was het. Een training, maar het wedstrijdelement zit er al gauw een beetje in. Kijk, ik kwam op zijn terrein, het is natuurlijk zijn boksschool, dus hij wilde zich laten gelden tegenover mij. Imponeren”. Het is duidelijk dat het niet gelukt is, maar Johan heeft wel uit die avond zijn conclusies getrokken voor zijn wedstrijdtraining. Die was de laatste tijd toch al wat steviger. Hij is, evenals clubgenoot Erdinc Cetin, gevraagd voor het nationale boksteam Dutch Windmill. Dat bokst in de Bundesliga, een Duitse competitie. Het is er harder dan in Nederland. Dus is er hardere training nodig: “Intervaltraining voor de conditie. Denk aan sprinten afgewisseld met squats. En core training, omdat krachttraining erbij hoort op dit niveau”.
Bij de Haagse Directe staat hij sinds kort met een van Nederlands beste profboksers twee keer per week in de wedstrijdring: zwaargewicht Richel Hersisia. Met merkbaar ontzag noemt Johan zijn sparringpartner “hoffelijk”. De uitleg: “Hij is groot en sterk, maar hij houdt zich in. Door hem leer ik het fysiek zware van het boksen. Hij zet je onder druk. En hij imponeert natuurlijk, hij domineert de ring door er alleen al te staan. Als ik met Richel kan sparren, dan kan ik Gedik zeker aan. Daarbij ben ik de betere technische bokser”.

Rollercoaster
Zaterdag is het Johans tweede wedstrijd van dit jaar. Soms is een boksjaar slecht gevuld. Andere jaren waren voller; in totaal staan er 43 wedstrijden op zijn naam, waarvan hij er ruim het merendeel won. Een keurige score, vooral omdat daar de finalewedstrijd om de Nederlandse titel bij zat. Niet de gemakkelijkste wedstrijd van zijn boksloopbaan. Evenmin de mooiste. Zijn trainers hadden gezegd dat hij moest gaan. Dat hij er klaar voor was. Dus hij ging, maar wat het publiek niet zag, beleefde hij intensief voor zichzelf. Behoedzaam vertelt hij: “De wedstrijd was in mei. Begin april was mijn vader overleden. In de ring dacht ik aan hem, en ik wilde ook voor hem winnen. Voor mij was het een beladen wedstrijd. Het contact was slecht, maar ik denk dat hij in zijn hart trots op mij was geweest. Al heeft hij dat nooit gezegd”. Afstandelijk: “Je blijft toch een kind van je ouders”. En weer over de wedstrijd: “Erna was ik kapot. Emoties. Maar ik wist ook, als ik dit kan, dan kan ik meer”.
Hoe je bent als mens, zo ben je ook als bokser. Maar je weet nooit welke aspecten van jou in de ring naar voren komen. Dat maakt de sport zo fascinerend. In de ring is geen speelruimte meer. Dan komt het erop aan. Voor Johan zijn de laatste jaren een rollercoaster geweest van ups en downs. Dat dwong een karakterverandering af. Hij is volwassener geworden. Meer man. Verloor hij vroeger nog tijd in het uitgaansleven, nu neemt hij verantwoordelijkheid voor zijn doelen. Zondagochtend een harde training. Anders sliep hij uit. Die tijd is geweest. Tijd, weet Johan, tijd is kostbaar spul. Over zijn vader: “Het is nu klaar, de goede en de slechte dingen neem ik mee en die moet ik verwerken”. Hij heeft sinds begin dit jaar een vriendin en kijkt naar de toekomst: “Je weet nooit hoe lang iets duurt, maar ik ga ervoor. Misschien het gezin, ja, dat zou heel goed kunnen”. Over zichzelf: “Voor een bokser ben ik met mijn 31 jaar oud. Ik zet een volgende stap, en verder denk ik bewust niet”.

Duitsland
Die stap is dus de bokscompetitie in Duitsland. Of het bevalt, moet blijken. Dit jaar heeft Johan Visscher zijn wedstrijden hier, maar straks verwacht hij zowat elke maand in de ring te staan. “Dan bouw je een wedstrijdritme op en daardoor boks je beter. Ik ga eerst eens zien wat het hardere met me doet. Wanneer ik last krijg van de klappen, dan stop ik ermee. Het zijn toch je hersenfuncties die je misschien aantast. Daar moet je voorzichtig mee zijn”. Als je tenminste geraakt wordt. Hij is nog nooit KO gegaan. En wat hij ook geleerd heeft in het afgelopen jaar: rustig blijven. “Als er een grote jongen de ring in komt met het plan mijn kop eraf te slaan, dan moet ik kalm blijven. Op de Haagse Directe zeggen ze dan: ‘je hebt het niveau, gedraag je ernaar’. Ik voel dan misschien wel angst, maar dan kan ik gewoon het gevaar tegemoet gaan”. Daarvoor is hij bokser. En door wat hij als mens heeft meegemaakt, is hij sterker geworden. Mentaal, emotioneel. Training doet wat er verder nog nodig is. Met dank aan anderen, want in het Olympisch boksen zit immers geen geld. Op de boksschool trainen Chris van Veen en Reinier van Delden met hem. Ze kennen hem door en door, want Johan bokst er al zo’n veertien jaar. Buiten de Haagse Directe begeleidt Rob Bueno de Mesquita hem deze keer met voedingsadvies en de core,- en intervaltrainingen. En Johan zelf werkt nog als hovenier/boomverzorging en zoekt naar een passende baan in de HBO electrotechniek. De dagen zijn lang en zwaar. Zeker nu, met het grote Haagse boksgala op komst. Hij weegt zijn woorden zorgvuldig: “Ik zeg niet dat ik ga winnen, dat is gevaarlijk. Maar ik zeg wel dat ik er alles aan doe om te winnen. Gedok wil zich laten gelden? Daar ben ik verder niet mee bezig. Ik focus op mezelf en op mijn training. De stijlprijs hoef ik niet, het gaat me niet om mooi boksen”. Het is even stil en dan komt wat hij eigenlijk vindt. “Ik moet winnen.” En uiteindelijk: “Ik ga vechten tot mijn laatste adem”.

Ko Cornelissen op 1 oktober 1925 (Familiebezit)

In mijn mailbus vond ik een oproep. Bokser gezocht. Ko Cornelissen heette hij. Zijn dochter is op zoek naar hem, dat wil zeggen naar informatie over zijn bokstijd. Ooit was er een plakboek waar alles in stond. Iemand gooide dat weg en toen stond ze met lege handen. Dat is rot, als het je vader betrof. Yvon Kennedy-Cornelissen schreef: “Er is een polygoonfilmpje uit 1924, waar gebokst wordt, maar ik herken niet mijn vader, ‘t is vrij onmogelijk iémand te herkennen. Wèl herken ik hem aan tafel links met grote kuif. Maar ja, ik kan niets bewijzen.”

Ko Cornelissen dus. Hij bokste in het Amsterdamse, onder andere in Krasnapolsky.

Dit is wat Yvon schreef:

Ik zoek al heel lang naar informatie over mijn vader. Hij was in 1921 kampioen van Amsterdam, 16 jaar, vlieggewicht. In 1924 2e kampioen van Nederland. In dat jaar deed hij mee aan de Olympische Spelen in Parijs.

Hij heette Ko (Jacobus) Cornelissen, dat wordt vaak verkeerd geschreven Jan en L. Geboren in 1924, overleden in 1953. Beide Amsterdam. Hij was 25 jaar lid van D.O.S. Amsterdam. Ooit had ik een boek met knipsels en foto’s, door een familielid weggegooid. Het is lang geleden, maar wie heeft nog info?

Ik heb van de vele trofeeën die hij had er slechts twee over, plus een prachtig boksbeeld.

Ivon Kennedy-Cornelissen
mailen: chris-ivon@versatel.nl

Bep van Klaveren memorial 2011, maandag 14 november 2011. Rotterdam.

NEDERLAND – CHINA
achtttiende Bep van Klaveren Memorial

Juliano Westhiner
60 kg. / Dutch Champion
-
Zhang Hong Wei
60 kg. / 5th Chinese Championship 2011

Rafik Harutjunjan
64 kg. / Dutch Champion 2011
-
Gao Song
64 kg. / 3rd Chinese Youth Championship 2010

Naomi Olenski
-
Ning Yu Yu
75 kg. / Chinese Champion 2011

Uitreiking Bep van Klaveren Memorial Prijs
door Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb

Husnu Kocabas
60 kg. / 3rd World Championship Military 2011
-
Li Chang Zheng
60 kg. / 3rd Chinese Youth Championship 2011

Marichelle de Jong
75 kg. / European Champion 2011
-
Tang Jie Li
75 kg. / World Champion 2008

Stephan Danyo
69 kg. / Dutch Champion 2011
-
Yuan Shao Wen
69 kg. / 5th Chinese Championship 2010

Peter Mullenberg
75 kg. / World Champion Military 2011
-
Wang Shan Shan
75 kg. / 3rd Chinese Championship 2011

Uitgebreide samenvatting zaterdag 19 november om 17.00 uur op TV Rijnmond
Programma wordt elk uur herhaald

Ik kwam om Johan Visscher te zien boksen. Natuurlijk hoopte ik dat hij zou winnen, maar dat hoop ik altijd, en soms ging het dan toch anders. Dit jaar had hij sterke kaarten op tafel gelegd. De Nederlandse titel in mei behaald. In zichzelf een nieuw reservoir aan wilskracht en doelgerichtheid aangeboord. Verantwoordelijkheidsgevoel, daar hadden Johan en ik het over gehad. Ik interviewde hem voor de regionale krant Den Haag Centraal, en dat artikel verscheen paginagroot enkele dagen voor zijn wedstrijd. Ups and downs waren er geweest. Maar nu stond hij er, voor thuispubliek, en alles in hem wilde winnen.

Dat is jezelf nogal onder druk zetten.

Dus ik naar de Caballero fabriek, waar de Haagse Directe voor het vierde jaar een groot boksgala had georganiseerd. Het was weer tot in de puntjes verzorgd, gezellig en goed. Vijftien partijen, coryfeeën in de ring voor een prijsuitreiking, en een indrukwekkende Herman Rozemulder die een zieke Jeffrey Huf verving.

Binnen kwam ik Mark van den Boogaard tegen, bokser van de Haagse Directe. Hij heeft een time out genomen: de spanningen waren even te zwaar om te hanteren. Wanneer en of hij terugkomt, laat hij open. Ik vond het knap om dat te doen en begreep het ook wel: winnen betekende voor hem euforie, verlies bracht een depressie. Nu onderzoekt hij dat proces. Boksen kan hij zeker, maar de grootste tegenstander zit momenteel in hem zelf. Eerder schreef ik hier (klik dan) over hem.

Druk, dus.  Omgaan ermee.

Ik geloof dat ik meer gespannen was dan Johan zelf, die buiten nog met vrienden rustig stond te praten en te lachen. Zo zag het er tenminste uit. Tot verderop de avond het inslaan begon en hij eindelijk in zichzelf begon te keren. Reinier kan dat proces heel goed sturen. Wat hij precies zegt, is elke keer anders, maar het werkt altijd. Een bokser gaat “na Reinier” geconcentreerd de ring in.

Zo ook nu. In de ring stond Gökhan Gedik (ABCC Apeldoorn) al klaar. Gökhan had er zin in. Kwam natuurlijk ook doordat Johan eerder in Apeldoorn was wezen sparren en nou ja, hoe gaan die dingen. Gökhan wilde zich laten gelden. En Johan wil natuurlijk gewoon winnen. De voorbereiding was anders geweest: meer intervaltrainingen, meer core training, meer krachttraining. Omdat hij wist wat Gökhan kon.

Ik stond bij de ring te filmen. Hier is de eerste ronde:

Rode hoek Johan Visscher (Haagse Directe) tegen blauwe hoek Gökhan Gedik (ABCC). Boksgala Food Fight Man All Night, Den Haag. Eerste ronde van drie. Hele wedstrijd op YouTube.

Het ging meteen hard tegen hard. Johan had het nadeel en het voordeel tegelijk: thuis boksen. Je bent de favoriet, het publiek is op jouw hand. Maar ze eisen dat je wint. Even wachten, even kijken, dat wordt meteen afgestraft met geroep: doe iets, hij is van jou, je kunt het, nog een keer. Echt de ruimte krijg je dan niet. Extra druk, elk moment zwaarder. Ga er zelf eens staan in die omstandigheden.

Dus toen Johan won, waren we allemaal blij. (Of nou ja, allemaal… de trainer van Gökhan zei: “We hadden het ons anders voorgesteld”. Daarmee was alles gezegd. Het leek me tactloos om te vragen van wie het bloed op de handdoek was.) Ik werd dubbel blij toen oud-profbokser Fred Westgeest de ring in stapte en Johan feliciteerde. Geweldig om hem zo te zien. Meteen verlangde ik ernaar om wedstrijdfilms van hem te kunnen zien. Moet een loeiharde bokser zijn geweest. Een paar jaar geleden sprak ik met hem: klik hier .

Hier is Fred:

Daarna verdween Johan in de menigte. Gewonnen. Ik had van alle druk een beetje hoofdpijn gekregen, zowaar. Maar ik ben geen bokser.

Blaadje meegenomen van de jurytafels

Update: Marichelle goud en Nouchka zilver!  Zie onderaan voor enkele screenshots van de emotionele prijsuitreiking.

EK vrouwen, zaterdag 22 oktober 2011. Met in de finale: Marichelle de Jong en Nouchka Fontijn.

Wat een avond, en wat goed voor het boksen in Nederland.  Twee vrouwen in de finale, die in ieder geval verzekerd zijn van een zilveren medaille.  Misschien zit er goud in, ik denk dat iedereen hier er eigenlijk op rekent. Maar ja, Marichelle en Nouchka moeten het doen.

Gelukkig zijn de wedstrijden online te zien:  http://www.ewbc.eu/Live.aspx

Ik steek een kaarsje aan in de hoop dat ze beiden winnen en vooral heel blijven.

Enkele screenshots:

Goud!

Op het erepodium

Medaille van oud-wereldkampioene Esther Schouten

En dan klinkt het Nederlandse volkslied...

Zilver is fantastisch, maar is zichtbaar teleurgesteld.

Misschien volgend jaar...

En dan allemaal nog een keer...

Over Bep van Klaveren is misschien meer geschreven dan over welke andere bokser ooit, en toch is het te weinig. Elk boek roept weer meer vragen op: ja maar hoe dit, ja maar waarom dat? Dat geldt zeker voor de beroemde biografie die J.A. Deelder schreef: Bep van Klaveren. The Dutch windmill.

Eerst een minpuntje. Het boek stort zichzelf over de lezer uit. Dat is dan wel een lekker Rotterdams bad, maar voor degenen die niet Rotterdams zijn, is het een beetje veel. Want alles wordt bekend verondersteld. Namen van boksers, van straten, bekende Nederlanders en feiten. Een toelichting was handig geweest. Gewoon, een lijstje achterin. Of voetnoten, handzaam onderaan de bladzijde. Misschien zelfs een inhoudsopgave.

Dat is dan ook vrijwel het enige minpuntje dat er te noemen is. Verder is ‘t een heerlijk boek. Veel foto’s. Bep die sprekend aanwezig is. Wat aan te bevelen valt, is eerst een dosis Bep tot je nemen voordat je begint te lezen. Dan hoor je zijn stem in je hoofd de woorden zeggen. Even doen dus, en luister ook naar zijn vriend Aad Veerman:

Nou, dan lezen. Levende literuur is het. Over de bokswereld in Rotterdam vooral, maar dan heb je ook meteen een wereld apart. Met mooie fragmenten:

“Rotterdam was boksstad nummer één. Hier kwamen een hoop goeie jongens vandaam. Had je Kourimsky, Willem Westbroek, Piet van der Veer,  m’n ome Nol niet te vergeten, Herman van ‘t Hof… Die hadden al naam, toen moest ik nog beginnen, weetjewel… Herman van ‘t Hof was een hele goeie jongen, een echte eh… ik zal maar zeggen, een moordenaar in de ring, weetjewel. Als ik als kleine jongen met ‘m sparde en ik raakte ‘m een beetje een paar keer, dan sloeg ie je in elkaar. Ja nou! Dat kon ie niet hebben, dan spuugde die vuur! Nou niet meer, hij is nou de rust zelve. Toevallig kwam ik ‘m laatst nog tegen, bij Van Oosten op het Noordplein, weetjewel. Joop Amen was er ook bij. Ook veel mee gespard. Kon ook heel hard slaan, Joop…”(p. 46)

Je hoort hem praten, toch?

Het boek is nog steeds verkrijgbaar via Boekwinkeltjes.nl/ Eigenlijk wordt het tijd voor een allesomvattende Bep Biografie. Net zo dik als dat boek over Mohamed Ali. Uit Bep-kringen heb ik gehoord dat er nog allerlei opnames zijn. Foto’s ook nog. Dus.

Eindelijk is hij in de kleedkamer. Moe. Leeg. Toen Barry Groenteman de ring uitstapte, ving de pers hem op, vragen, filmen, fotograferen, het duurde en duurde. En hij maar vertellen. Over de wedstrijd. Waarom hij nadrukkelijk als Joodse bokser naar buiten treedt. Waarom het belangrijk voor hem was om juist om het Ben Bril Memorial te staan. De toekomst. Ik zag hem zijn verhaal vertellen, nog in de spanning van de zes lange rondes, de emotie van het opdragen van de wedstrijd aan zijn vader. En ik ging vast naar de kleedkamer. Blij dat hij gewonnen had, opgelucht dat hij heel was gebleven. Daar dacht ik na over wat er gebeurd was. Iets anders was het, iets meer dan een gewonnen wedstrijd van een duidelijke publieksfavoriet.

Bj de opkomst van Barry veranderde er al iets in Carré. Hij stond daar in zijn satijnen jas, de Davidsster zichtbaar. Toen hij naar de ring kwam, golfden de emoties door de zaal, kijk maar:

Barry Groenteman komt naar de ring. Carré kolkte meteen.  Het is een beetje schokkerig filmpje, er gebeurde opeens veel tegelijkertijd.

Dat heb je niet met elke bokser. De meesten komen naar de ring en dan kijkt het publiek toe. Welwillend, soms enthousiast. Wat er bij Barry gebeurde, was veel meer. We waren meteen  vóór hem, behalve dan de hoek van zijn tegenstander Robert van Nimwegen. Barry’s naam werd geroepen, er stonden mensen op, er was een dwingende liefde voelbaar: Barry, je moet winnen. Het ging om hem als bokser, maar ook om wat er in ons geraakt werd door die Davidsster: Ben Bril, de oorlog, al die mensen die vermoord zijn, de Joodse traditie in het boksen dat nu terugkeert met een gezicht en een naam. Dat gevoel ging bij mij onverwacht diep.

Bij Barrys hoek ging ik filmen. Daar bleven ze kalm en sterk, zonder geschreeuw. Kijken, analyseren, aanwijzingen geven tussen de rondes. Trainer Michel van Halderen zag dat het goed ging. Maar zijn aandacht verslapte geen moment.

Barry Groenteman – Robert van NimwegenRode hoek Barry Groenteman (Wellness Proficenter) – blauwe hoek Robert van Nimwegen (Albert Sieger). Ben Bril Memorial, 3 oktober 2011 Eerste ronde; hele wedstrijd op YouTube.

Voor de wedstrijd was ik ook in de kleedkamer. Barry was gespannen, maar wilde gelukkig wel even praten. Natuurlijk spraken we over het geloof.

Ja, hij draagt dat uit. Daar krijgt hij veel positieve reacties op, vooral uit de gemeenschap. Hij is de eerste in zijn familie die ging boksen, bij hem zijn ze allemaal straatvechters maar hij dus juist niet. Hij was vijftien toen hij bij Raymond Joval ging boksen, en drie maanden later had hij een wedstrijd. Hij is gelovig opgevoed. Niet orthodox, dus hij eet niet kosher. Wel is hij traditioneel, dus de feestdagen volgt hij. Volgende week Grote Verzoendag. Hij zou meer naar de synagoge moeten gaan.

We praten over Joodse boksers, en over dat prachtige boek Why boxing was a Jewish sport. Dat gaat over Amerika. Over het vooroorlogs Nederland staat in de Ben Bril biografie gelukkig het een en ander. De school van Cosman is legendarisch. Barry zegt: “Ik train zelf ook Joodse boksers. Zo’n 22 man, ook meisjes, van zestien tot dertig jaar. Waar, dat zeg ik niet, voor de veiligheid van mijn pupillen”. Er is veel antisemitisme, weet hij. Zijn school heet  Maccabi Boksen. Genoemd naar het oude Maccabi in Amsterdam. Ook hier verbindt hij het oude met het nieuwe. Alleen op vroeger tijden leunen is niet genoeg. Hij moet er iets mee doen, en daar is hij dus mee bezig. De ambassadeur zijn van het Joodse boksen nu, betekent een nieuwe generatie boksers bijstaan. En zelf blijven boksen, bij Welness Purmerend waar hij zich thuis voelt. En als Amerika belt, of Duitsland? “Dan overleg ik met mijn trainer”, zegt Barry. Dan gaat hij douchen.

Beneden ging ik even wat reacties peilen. “Hij stáát er wel”, zei de een. “Wat een karakter”.  Een ander vroeg waarom dat geloof er nou bij moest. Een derde was weer onder de indruk van het boksen en had alleen daarnaar gekeken. “Mooie bokser”, hoorde ik, met daarna technische uiteenzettingen. Maar iedereen was geraakt, one way or another. Als Bary Groenteman bokst, gebeurt er wat, zoveel was duidelijk.

Na de wedstrijd de handschoenen uit. Bloed van de tegenstander.

... and the winner is....

]]> http://hoekvrouw.wordpress.com/2011/10/03/ben-bril-2011-barry-groenteman/feed/ 0 Hoekvrouw http://hoekvrouw.wordpress.com/2011/09/30/biografie-hassan-ait-bassou/ http://hoekvrouw.wordpress.com/2011/09/30/biografie-hassan-ait-bassou/#comments Fri, 30 Sep 2011 12:06:14 +0000 Hoekvrouw http://hoekvrouw.wordpress.com/?p=1431 ]]> Mister 100%. Het gaat er niet om hoe je valt, maar hoe je  neer komt…. Door Brenda Zoutendijk, mei 2009. Uitgave in eigen beheer. Te bestellen via Hassanaitbassou.nl voor 14,90 exlusief verzendkosten. 159 pag., geïll.

Dus dit jaar is hij weer op het Ben Bril Memorial. Hassan Aït Bassou. Vorig jaar (2010) prolongeerde hij in Carré met een harde knock out zijn Benelux titel in het weltergewicht.  Kobe VandeKerkhove ging neer en hoe. Ik stond aan de ring en filmde wat er gebeurde:

Het gebeurde in de vierde ronde. Tegenstander Kobe Vandekerkhoven ligt KO, Hassan en zijn trainer Michel van Halderen weten dat de titel binnen is. Ben Bril Memorial 2010.

Dit jaar heeft Hassan de zesde wedstrijd, tegen Ali Ahrouari (Duitsland), over acht rondes van drie minuten. Hij hoopt daarmee zijn titel terug te winnen die hij eerder dit jaar verloor. Ik geef hem een grote kans. Hopelijk komt er dan ook een nieuwe editie van zijn biografie, want die is uit 2009 en sindsdien is er veel gebeurd.

Mister 100 % is een biografie en autobiografie tegelijk. Brenda schreef het, in samenwerking met Hassan. Terwijl Brenda in grote lijnen het levensverhaal vasthoudt, wordt dat onderbreken door veel kadertjes. Daarin staan uitspraken, commentaren, toelichtingen en terzijdes van mensen die deel uitmaakten van het verhaal. Familie, trainers, andere vechters, noem maar op. En dan spreekt Hassan ook, wat weer cursief gedrukt staat. Dat maakt het best onrustig om te lezen, maar omdat het een spannend verhaal is, lees je dóór.

Een inhoudsopgave is er niet. Wel veel foto’s, die overal vandaan zijn gekomen. Het moet een heel werk zijn geweest die te verzamelen. Goed dat ze nu vastgelegd zijn.

Hassans levensverhaal is niet gemakkelijk geweest, zacht gezegd. In 2001 wordt hij profthaibokser en met enkele titels lijkt een goede carrière in de sport gegarandeerd. Als hij Nordin Ben Saleh leert kennen, gaat hij bij hem en hoofdtrainer Michel van Halderen trainen: boksen. Wedstrijden volgen. De moord op Nordin Ben Saleh raakt hem hard en het duurt lang eer hij dat verwerken kan.

Het boek is een mengeling van veel persoonlijke gebeurtenissen en korte beschrijvingen van wedstrijden. Ups and downs, waarbij de downs vooral in de privésfeer lijken te liggen. Terwijl Hassan in de ring overwinningen en titels behaalt, gaat zijn huwelijk stuk en loopt hij door een neefje problemen met de politie op. In het nawoord zegt Hassan:

“Ik heb na het behalen van de Nederlandse en de Europese titel nog steeds de droom om ooit de wereldttiel te winnen. Ik train hier hard voor en hoop dat ik de kans krijg om mijn droom waar te maken. Mijn sport is immers ontzettend belangrijk in mijn leven. Maar mijn familie, waaronder mijn dochter Rommischa, blijft op nummer één”.

Op eentje na heb ik alle  BBM gezien. Dit wordt de vijfde, een lustrum dus. Het eerste, zeg ik optimistisch.  Inmiddels hebben heel wat boksers in de ring daar gestaan en wat ook mooi is: de bokser en latere scheidsrechter Ben Bril is nu helemaal in ons geheugen gegrift. Goed zo.Dit jaar komt er een programmablad uit waarvoor ik een column heb geschreven.

1900 Braziliaanse trommelmuziek
1930 Opkomst Erik Dijkstra met dansers
1945u start wedstrijdprogramma

Rode hoek – blauwe hoek
1 Karen Avdaljan (Patrick Driessen) – Harun Akcabelen (Duitsland)
(68) vier rondes van drie minuten

2 Othman Allach (toernooi) – Farouk Daku (toernooi)
(75-80) vier rondes van drie minuten

3 Fikri Demerci (toernooi) – Marino Schouten (toernooi)

4 Barry Groenteman (Wellness Proficenter) – Robert van Nimwegen (Albert Sieger)
64; zes rondes van drie minuten

5 Ignaccio Mendoza (Spanje) – Juciel Lima Nascimento (Brazilie)
(62) acht rondes van drie minuten

kwartier pauze 22.00u

6 Hassan Ait Bassou (Wellness Proficentre) – Ali Ahrouari (Duitsland)
67; acht rondes van drie minuten

7 Finale voorronde-winnaars – Grote Carré-Prijs van Amsterdam
-80; vier rondes van drie minuten

8:  Khoren Gevor (Nederland) – Oleg Fedotovs (Ukraine)
73; acht rondes van drie minuten

Bericht van de organisatie:

Finale  zondag 18 september 2011. Wegen en keuren vanaf 12.00 tot 13.30.  Aanvang wedstrijden 14.00

Bij te laat aanwezig zijn wordt er niet meer gebokst.
We moeten, gezien het aantal wedstrijden, een strak schema aanhouden. Er wordt niet gewisseld.

Heb daar respect en begrip voor.

Zondag 18 september 2011 aanvang finale wedstrijden 14:00
De voltreffer
Structuurbaan 2
Nieuwegein
Weging vanaf 12:00 tot 13:30
Entree €10.-

Voor de volgende 3 finalen partijen Elite C-klasse 75kg, Elite Nwl 75kg en Elite Nwl 91kg moeten we helaas uitwijken naar 24 september 2011 bij
De Bredase Ring
Oranjeboomstraat 163
Breda
Weging vanaf 17:30 tot 18:30uur
Aanvang wedstrijden 19:00uur
Entree €12.50

1 74 Jeugd 64 (JN64kg) RED NAWED Elias VERBO
BLUE MUNTO Geatan IBELI

2 72 Jeugd 75 (JN75kg) RED de PRETER Joel KRUYF
BLUE MAGERMANS Jordy KERKR

3 69 (DEN64kg) RED MENTINK Anouk HAAGS
BLUE RUDGE Noell ALBCU

4 73 Jeugd 60 (JN60kg) RED BALTUS Chris PETIT
BLUE BAGCI Ahemd SECON

5 50 (EC60kg) RED CCHUNG Jason HOF
BLUE AUDHOE Romano NOBLE

6 71 Jeugd 69 (JN69kg) RED BIJLSTRA Jilles BSWAL
BLUE KONING Chris PETIT

7 67 (JC69kg) RED de VILDER Jake VOLTR
BLUE ROOZENBEEK Stefan ALBCU

8 70 (DEN60kg) RED WESSELING Mariska FIGHT
BLUE BELDER Rowena ABC

9 75 Jeugd 81 (JN81kg) RED DIYAR Imak HAAGS
BLUE SNIJDERS Ricardo OLY75

10 65 (EN69kg) RED ENDER Semi TWENT
BLUE ERMOSO Nico HAAGS

11 63 (EN64kg) RED CUP Floyd VOLTR
BLUE GERAERTS Patrick MAAST

12 52 (EC69kg) RED VERHAREN Thom VARGA
BLUE SIJPENHOF Ivandell ALBCU

13 53 (EC75kg) RED van der HEIDE Jehonnes BSWAL
BLUE CHEVALKING Dirk COB

14 58 (EN75kg) RED GOUT Sammy WARNE
BLUE EL AINOUNI Ahemed ALBCU

15 54 (EC75kg) RED de WAATER Jody ALMER
BLUE HOLWEG Tim GROND

16 59 (EN75kg) RED de VETH Sonny IBELI
BLUE van der HEYDEN Jeffrey VERME

17 56 (EC91kg) RED JUNKER Mauricio A80
BLUE TIMMERMAN Justin WARNE

18 55 (EC81kg) RED CREMERS Kenn AMATE
BLUE TINGEN Ben ASSBV

19 51 (EC64kg) RED van den IJSSEL Jimmy CROOS
BLUE SHAMUEV Erik SUKOD

20 61 (EN91kg) RED AKAZIM Issam KOPS
BLUE van OOSSANEN Raymond BOKG

21 57 (EC91+kg) RED ter LINDE Hannes MAAST
BLUE ERBERVELD Ramon HAAGS

22 62 (EN91kg) RED ER Oktay FIGHT
BLUE de MUNNIK Pieter KOPS

23 60 (EN81kg) RED MOHR Jeroen BREDA
BLUE LIESDEK Gian HOF

24 66 (EN91+kg) RED VISSER Dirk Jacob BSWAL
BLUE HUNEN Cristian KOPS

25 64 (EN60kg) RED NAGESSERSING Mickey WARNE
BLUE KOYMANS Jesse NICOL

26 68 (DEC60kg) RED KLOK Allison KOPS
BLUE KLOK Allison NICOL